چهل گیسو

درآوردن لحن متل یا افسانه ای که در کودکی شنیده ایم کار دشواری است. با ضبط کردن صدای راوی پیری و نوشتنش بر روی کاغذ، لحن نخستین به گمان من پدید نمی آید. لحنی که گوینده ی افسانه در گذشته برای شنونده ی خردسالش به کار می برد، می شود لحن نخستین نامید، صدایی میان دهان راوی و ماه که در آسمان به راه خودش می رفت (در زمستان آتش) و گوش کودک. آن صدا در میان سه عنصر رفت و برگشتی می کرد و تا شب های شب در گوش کودک می ماند و هربار صدای دورشنونده ای بود تا سال های سال.این چند افسانه را که در زمان کودکی شنیده بودم به روی کاغذ آوردم. دوباره آن ها را از راویان پیر و نوجوان شنیدم و باز نوشتم. بسیاری دیگر هم بود از افسانه و بازی های محلی که در این دفتر نیامده است. نمونه ی دنباله دار آن ها متل های «کاگِدولی» بود که هر متل رویداد کوتاهی دارد و مردی به نام کاگِدولی از دام هایی که در راهش می گسترند می گریزد یا کاری می کند که دام گذار در دام خود گرفتار می شود. یکی از متل هایی که شاد بود و ترس و اندوه در آن جایی نداشت همین متل های کاگِدولی بود.