شب عید میلاد در خانه ی کوپی یللو

اگر ترجمه هاى موجود در کتابخانهها، تنها راهِ مواجهه ما با نمایش نامههاىِ خارجى باشد، در این صورت درک و دریافت مان از تاریخِ ادبیاتِ نمایشى ناکامل و مجازى خواهد بود، که این تاریخ چیست مگر سیر متونى نمایشى که هریک به دورهاى تعلق دارند و به جغرافیایى. در ایران بسیارند نمایش نامههایی که ترجمه شدهاند، درحالى که نه مهم بودهاند و نه در میانِ آثارِ نویسندهشان جایگاهى داشتهاند. بسیارند نمایش نامههایى که چنان در سیر ترجمه تحریف شدهاند و تغییرِ شکل یافتهاند که استناد به آنها تنها ما را به تاریخى جعلى از ادبیات نمایشى مىرساند. بسیارند نمایش نامههاى جریان ساز که از سیر ترجمههاىِ متون نمایشى جاماندهاند. آثارى که به هر دلیلى، از جمله دشوارى متن، ناهم خوانى با گفتمانِ دوران، فقدانِ متـرجم بـراى بـرخـى زبـانها و…، ترجمه نشدهاند و عدمِ ترجمهشان بیش از همه دانشجویانِ تئاتر را با معضلى جدى روبه رو کرده است. سال هزار و نهصد و پنجاه مرزِ تاریخِ نگارشِ آثارى قرار گرفته که در این مجموعه جاى گرفته اند؛ و دیگر آن که بتوان اهمیتِ نمایش نامه را در تاریخِ ادبیاتِ نمایشىِ جهان توجیه کرد؛ این اهمیت الزاماً، جریان سازى نیست و مىتواند دلایلِ دیگری را هم در بربگیرد. مقاله ی تفصیلىِ پایانِ هر نمایش نامه در واقع توضیحِ اهمیت هر اثر خواهد بود. به بازىِ جاماندهها خوش آمدید