مسلما بی اعتمادی به توان بالفعل و بالقوة شهروندان در احراز وظیفة مهمی چون به دست گرفتن زمام سرنوشت خود، مهم ترین عامل بی اعتنایی به دموکراسی بوده و هست. در عین حال، عوامل دیگری را نیز می توان در تاکید بر توجه دیرهنگام روشنفکران و سیاستمداران کشورهای در حال توسعه، دموکراسی به منزلة یکی از مهم ترین مولفه های مدنیت جدید برشمرد. از جمله این عوامل یکی این تصور بوده است که اعتقاد به مبانی فلسفی انسان محوری، شرط لازم استقرار دموکراسی در هر کشوری است. شرطی که می تواند در پاره ای از کشورها با بینش فرهنگی غالب بر تفکر گروهی از صاحب نظران و روشنفکران در تعارض فرض شود و به طرد اندیشة دموکراتیک از سوی آنان بیانجامد. عامل دوم نوعی سوء خلق مرسوم است نسبت به دموکراسی که گویا در موضوع عدالت اجتماعی رویه ای بی طرفانه دارد و صرفا عاملی است در تحقق زمینة سیاسی و فرهنگی برای استقرار نظم اقتصادی مبتنی بر بازار. تلاش مولف در کتاب حاضر آن است که نشان دهد به رغم کاستی های متعدد در مفهوم دموکراسی می توان از سویی رای به تصوف دموکراسی بر سایر شیوه های حکومتی داد و از سوی دیگر به معیارهای یک دستی برای تشخیص دموکراتیک بودن یا نبودن حکومت ها رسید.