هله

در “هستی” ما خشم و نفرت مانند سیلی عظیم خودش عامل حرکت و ارضای خودش است؛ حال آنکه “حسنات” شیوه هایی است نمایشی، دفاعی و تاکتیکی که انسان به حکم ضرورت انطباق در یک رابطه ی ناهنجار و پرآزار، خود را در پناه حرمت و تقدس آنها قرار داده است. ما با شوق و رغبت خشم می ورزیم و با اکراه و بی میلی، مهر.اگر به روابط توجه کنیم می بینیم افراد با صفات نیک فقط بازی می کنند؛ در رابطه ی با آنها جدی نیستند؛ تا آنجا که توجیه پیدا کنند و راه دست شان باشد از عمل به آنها اجتناب می ورزند و موضوع را به ادا و وانمود برگزار می کنند. نشان واضح این امر چهره ی کریه، پرخشم و ناهنجار زندگی و روابط آدمیان است.