تراکت ها، پوسترها، بولتن ها؛ کلمات خیابانی، کلمات بی پایان. این همان دغدغه ی تاثیرگذاری نیست که آن ها را ضروری می کند. آن ها چه تاثیر گذار باشند و چه نباشند، به تصمیم گیری در همان دقیقه ی خاص» تعلق دارند. آن ها پدیدار و ناپدید می شوند. همه چیز را نمی گویند و قطعه وار کنش گری و تامل ورزی می کنند. هیچ ردپایی به جا نمی گذارند؛ ان ها ضربه ی قلم مویی هستند که ردی از خود نمی گذارد، هم چون کلمات روی دیوارها، در ناامنی نوشته می شوند، در شرایط خطرناک خوانده و دریافت می شوند. خودشان حاملان خطر هستند و سپس با عابری که از کنار آن ها عبور می کند، نمی بیندشان یا فراموش شان می کند، همراه می شوند و عبور می کنند.