فرهیختگی در محیط مردمی: غزل خوانی تهرانی و بسترهای فرهنگی – اجتماعی آن

مؤلف در کتاب حاضر که اساساً بر کار میدانی در تهران و به خصوص شهرری و در موقعیت های مختلف ترنابازی، گروی کبوتر، ورزش سنتی در زورخانه ها و غیره متکی است، قصد دارد نشان دهد که آنچه غزل خوانی را از آواز کلاسیک متمایز می کند کمتر و در ویژگی های فنی موسیقایی نهفته است تا در نقش فرهنگی – اجتماعی ای که این آواز در میان اهل غزل ایفا می کند؛ نقشی که خطوط اصلی آن نوعی «فرهیختگی» در محیط مردمی را به نمایش می گذارد.