برای توسکای عزیزم: دیالوگی آزاد درباره تک ماندگی

این جُستار نخستین نوشته ای است که به مفهوم سازی در حوزه ی علوم انسانی پرداخته است. در این اثر، نویسنده با تصویر کشیدن شاعرانه ی هستی پیرامونی اش و با بهره گیری از رویکرد دیالوژیکی (دیالوگ با درون و برون) به بازآفرینی، تفسیر و ارزیابی تجربه اش از انسان به مثابه ی یک عامل فعّال و یک هستنده ی ناآرام پرداخته و تلاش کرده است تمام حقیقت را درباره ی امکان تک ماندگی آن بگوید.