پس از طوفان: در ستایش عشق

نقاشی در مقام هنر نقش است؛ نقشی که نقشه­ی فرهنگ را بر آب می­کند: با
تن ندادن به ممنوعیت­های فرهنگ، با تخطی از آن و رسیدن به لحظه­های
متعالی. دست نقاش، همچون پای ولگرد، از مسیرهای ممنوع می­گذرد. دست
او در دست ولگردهای تاریخ است.
…
عشق جایی است میان الهیات نام­ها و سکولاریته­ی تن­ها: به نام­های زنان یا
مردانی که دوست داشته­ایم اگر بیندیشیم همیشه شباهتی شگفت میان­شان
می­یابیم. حرکت تن­ها به سوی نام (همچون حرکت نام­ها به سوی تن) در
طوفان بستر عشاق در حرف­ها و صداهایی متجعلی است که هیچ معنایی را
انتقال نمی­دهند، بلکه با معنا (چیز) یگانه­اند: عرصه­ی الهیاتی نام­ها: آن­جا
که نمی­توان مرزی میان تن و نام دید: رسیدن به لحظه­های متعالی: کنار تن­های
سرخ همیشه سفیدی الهیات نیز هست.