اوراد ارغوان

یاد نگار می افتم. غروب های پاییز که از مدرسه برمی گشتیم، آسمان پر می شد از دسته کلاغ هایی که به سمتی می رفتند. هردو سر بالا می کردیم رو به آسمان: «خوش خبر باشی آقا کلاغه.» مادر هم وقتی قارقارشان را می شنید همین را می گفت. به نگار می گفتم: «اینام دارن از مدرسه می آن، مثل ما.»
می گفت: «همدیگه رو گم نمی کنن؟ اینا که همه شبیه همن.» حالا همه مان گم شده ایم. شده ایم مثل کلاغ های بچگی.