دو دختر کوچولوی آبی پوش

تله پاتی همیشه برایم جذاب بوده. یادم می آید از همان دوران کودکی، مادرم در حالی که نگرانی در چهره اش موج می زد می گفت: ” احساس می کنم که…”

و بدون شک همان شب یا فردای آن یکی از آشنایان گرفتار مشکلی می شد. این تله پاتی در دوقلوهای دختر بیشتر مشاهده می شود. هر وقت یکی از آنها به بیماری یا دردی مبتلا می شود، دیگری گریه می کند و هروقت یکی از آنها وحشت زنده می شود آن دیگری بی قراری می کند.

داستان این کتاب بر اساس همین رابطه ی تله پاتی نوشته شده است.