بعد از ابر

گفتم : بالاخره که فراموشش می کنی . روزگار همین طور نمی ماند .نفس عمیقی کشید و گفت :یاد بعضی آدم ها هیچ وقت تمامی ندارد ؛ با این که نیستند ، با این که رفته اند ، ولی هیچ وقت خاطره شان تمام نمی شود .گفتم : ولی همین که نیستند کم کم همه چیز تمام می شود .لبخندی زد و گفت : بودن بعضی از آدم ها ، تازه از نبودنشان شروع می شود…. درباره این کتاب بیشتر بخوانید