متروکه

بعد از رفتن تو…همه جا متروک ماند،شمار قدم های رفتنت هزار بار در حافظه ی برگهای کف جاده تکرار شد…کوچه بی رهگذر خاموش شد،پنجره از تپیدن ایستاد…گنجشکهای روی سیم های برق همان جا رفتنت را خشکشان زد،شمعدانی لب ایوان رنگ باخت،و من…و من هزار بار ماندنم در شب متروک بی تو بودن!