تحلیل ژانر سینمای کمدی رمانتیک ایران (1360 – 1390)

پرداختن به مناسبات عاشقانه زن و مرد به شکلی خنده آفرین سبب شده غالب آثار کمدی سینمای ایران در ژانر کمدی رمانتیک قرار گیرند. این کتاب در چارچوب نظریه ژانر با هدف درک آن که کنش متقابل زن و مرد در این ژانر، برای مخاطبانش حامی و تقویت کننده کدام ارزش ها و باورهاست، 62 کمدی رمانتیک ایرانی را که پس از انقلاب تا سال 1390 در سالن های سینماها نمایش عمومی داشته اند تحلیل ساختاری متن کرده است.بر این اساس، ژانر کمدی رمانتیک ایرانی از چهار پی رفت برای بیان روایت های خود بهره می گیرد و شش تقابل دو جزئی، ژرف ساخت این ژانر را پدید می آورد. همچنین در حالی که ساختار روایی در 52 کمدی رمانتیک از الگوهای مشابهی پیروی می کند، این الگوها در 10 کمدی رمانتیک نامتعارفبا تغییر مواجه می شود.