مختصات سرگردانی

و داستان هایی می مانند که زن ها آن ها را دوست دارند چون زن ها بهترین مبلغانند، بلند چطور با دست های شان حرف بزنند و رندانه مخاطب شان را بی قرار تر کنند، حتی می توانند دن میشوت را طوری برای پسران چهارساله تخت های آهنی تعریف کنند که از صبحش همه بالش های خانه روسینا باشند. این ساحران زمین که کیسه بقای عالم را اثیرانه به دوش می کشند، تنها بند نافی لزج دست و پای شان را می بندد، دختران جسور ناگهان مادران نگرانی می شوند که انگشت اشاره پسان شان را از ترس جنگ قطع می کنند، یا حتی تا آن جایی پیش می روند که چشم بسته جلوی جوخه آتش به جای فرزندان شان تیرباران می شوند. و اما … این داستان را نمی توان شب ها برای دختربچه های تخت چوبی تعریف کرد. چون رازی ست بین ما زن ها که اگر دختری بداند شاید دیگر کودکی به دنیا نیاید و فقط داستان هایی بمانند که زن ها آن ها را دوست داشته باشند.