پسرکی با پیژامه ی راه راه

به آرامی به سوی پنجره رفت، به این امید که شاید از آن جا بتواند سراسر راهی را که به برلین می انجامید ببیند، خانه اش و خیابان های دور و بر آن و میزها را، که مردم دورش می نشینند و نوشیدنی های شان را می خورند و برای هم داستان های سرخوشانه تعریف می کنند. برای این آرام میرفت که نمیخواست سرخورده و نومید شود. اما آنجا فقط اتاق کوچک یک پسربچه بود و تنها آن قدر از او فاصله داشت که تا به خود بجنبد و قدم از فدم بردارد به پای پنجره رسیده بود. صورتش را به شیشه پنجره چسباند و چشم انداز بیرون را به چشم خود دید، و این بار چشمش از حدقه برآمد و دهانش از حیرت بازماند و دست هایش به دو سوی بندنش گشوده شد؛ چیزی او را بر آن داشته بود که احساس سرمایی گزنده همراه با ناامنی کند. -از متن کتاب-