چراغ دیوژن در جامعه مدرن

آیا هنوز این سخن سورن کرکگور را به همان ژرفایی که او نوشته درک می کنیم؟ ” مومن دارای گونه ای پادزهر ابدی در برابر نومیدی است” باید گفت اکنون بین انسان و ایمان را ورطه ای فراخ در برگرفته است. ایمان را دیگر احساس نمی کنیم و نومیدی انگار یک گام پس نشسته و جای خود را به افسردگی داده است. در حالی که انسان نومید در پیوند با هستی باقی می ماند، انسان افسرده پیوند گسیخته از هستی است.پابلو نرودا گویی فریاد انسانی سرگردان امروز را می سراید” از که می توانم پرسید، برای چه کاری به این جهان آمده ام؟” و این پرسشی اساسی است که می توان برای پاسخ به آن یک زندگی کامل را زیست.