نوشته روی دیوار

داداش کمی نرم می شود. می گوید: «ببین علی جان! این کارها، کار تو نیست. زیر دست و پا، له می شوی…
اصلا، ممکن است گم بشوی. برگرد برو خانه، به مامان هم نگو که ما کجا رفتیم، قول می دهم که برایت، یک کتاب قصه خوب بگیرم. باشد، داداش؟
سرم را می اندازم پایین و چیزی نمی گویم. داداش می گوید: «خوب؛ برو علیجان! آفرین!»
با ناراحتی برمی گردم و راه می افتم طرف محله، کمی که می رم، یکهو فکری به نطرم می رسد. برای همین هم، به عقب برمی گردم و میایستم، تا داداش این ها، تو پیچ خیابان گم بشوند. بعد، شروع می کنم به دویدن؛ و وقتی آن ها را می بینم، می پرم پشت یک تیر چراغ برق.