بز و میش = بزو و میشو (فارسی – شیرازی)

ادبیات شفاهی، مجموعه ای گفتاری، شنیداری و نوشتاری از قصه، متل، چیستان، لالایی، ضرب المثل، بازی، شعر و ترانه های مردم است. ادبیات شفاهی مردم ایران با توجه به ویژگی های تاریخی، محل سکونت، گوناگونی اقوام و تفاوت های اقلیمی، صاحب اندیشه های فراوان است. مجموعه کتاب های «سیمرغ قصه های ایران» برای کودکان و نوجوانان و با هدف شناساندن ادبیات بومی و قومی و لهجه ها و گویش های مردم ایران زمین تدوین شده است. گویش شیرازی از گویش های شیرین و با ملاحت زبان فارسی است. قصه های شفاهی مردم شیراز شنیدنی است. قصه «بز و میش» یکی از این قصه ها است. در صحرایی، خانم بز و خانم میشی با هم زندگی می کنند. پاییز که می آید، خانم بز از خانم میشی می خواهد خانه ای بسازند؛ اما خانم میشی امروز و فردا می کند. خانم بز از پشم هایش خانه ای درست می کند. زمستان فرا می رسد و خانم میشی خانه ندارد. خانم بز اجازه می دهد میش و بچه هایش در خانه او زندگی کنند، تا اینکه روزی خانم بز از خانه بیرون می رود.