در کوی نیکنامی: سیری در بوستان شهدای شهر وحدتیه

گفتم: صداش مثل آبشار حریر بود؛ گرم و لطیف. از الا نرم فرو می ریخت و در؟؟؟ می گرفت و از خود بی خود می کرد. دوست داشتم ساعتهای طولانی بنشینم به تماشایش و شعر خواندنش را گوش کنم. مرتب توی دلم می گفتم: «بخوان مهتاب… بخوان»