کافه مک ادم و آخرین بازی

آن که در بطن و متن تئاتر چشم باز کرده عاشق تئاتر نیست، هستی­اش به
تئاتر مرتبط است، ماهی این دریاست؛ اگر دریایی وجود نداشته باشد، حتا اگر
دریا به باریکه جویی فرو ریزنده در تالاب مبدل شده باشد، آن که تئاتر
ایران را حق خودبینی­های پست و خودخواهی حقیر خودخواهی حقیر خود نمی­پندارد،
دستی گشاده در تاراج و حراج هستی تئاتر ندارد، خوب می­داند که باید ریتم
تنفس و حجم آب شش­هایش را با همان باریکه جوی فروریزنده در تالاب
هماهنگ کند؛ خوب می­داند که باید در آن تالاب خود را زنده نگه دارد زیرا
فعلا ماهی دریا نیست، ماهی تالاب است و حیات تئاتر ایران باید دوام یابد
حتا در تالاب.