برگ و باد

در تمام مسیر، همدمی جز گریه نداشت. همین که چشماش به تابلوی رستوران می افتد، وسط خیابان، فارغ از قیل و قال راننده ها می ایستد و با نگاه به اطراف، چرخی زده و دنبال جای پارک می گردد. دریغ از یک متر جا؟در آن ازدحام از این طرف خیابان، نگهبان جلوی در رستوران را صدا می زند. ماشین های پشت سرش مدام بوق می زنند تا راه را باز کند. اما او اهمیتی نمی دهد. اگر جلوتر برود، راهی برای دور زدن نیست. نگهبان دوان دوان به طرف او می آید. اسکناس 10هزار تومانی را از کیف اش بیرون کشیده و به نگهبان می دهد و از او می خواهد ماشین اش را جای مناسبی پارک کند. بی هیچ حرف دیگری، دسته گل را از روی صندلی برمی دارد و بی اهمیت به بوق زدن های آن همه ماشین که راهشان را بند آورده، با عجله به طرف رستوران می رود.