مترسک مزرعه ی آتشین: رمان نوجوانان

چشم به آسمان دوخته ام. انگار بر مخمل سیاه آسمان صد هزار مروارید درخششان دوخته اند. نسیم خنکی می وزد. ملافه را تا چانه بالا می کشم. دیگر از اتاق های پایین صدا نمی آید. می دانم که همه خوابیده اند، جز من که روی پشت بام هستم و هنوز خواب به چشمانم مهمان نشده است.
سر شب با اصرار و کلی قیافه گرفتن، توانستم مادرم را راضی کنم تا روی پشت بام جایم را پهن کنم. هر چه مادر گفت اول پاییز است و معلوم نیست باران بیاید یا نه، گوش ندادم. بعد روی پرده پشت بام خزیدم و به صداهایی که از پایین می آمد گوش دادم…
.