وحدت عارفانه

کتاب حاضر شرحی است بر “حدیقه الحقیقه حکیم سنایی” با نگاهی به وحدت عارفانه “اشو”. “انسان مدرن، بسیار جدی و عبوس شده است. این جدیت و عبوسی، محصول رسوب تلقین و تربیت قرن هاست. این جدیت و عبوسی را باید شکست و برای روح، زمینه انعطاف لازم را فراهم خواهم کرد. این جدیت و عبوسی، انسان را از خدا در حجاب افکنده است. به پس پشت جدیت خود برو و ببین در آن جا چه چیزی را پنهان کرده ای، تو تنها هستی، تو تهی هستی و به همین دلیل است که نمی خواهی با خودت رویاروی شوی. اما تو باید خود را ببینی. تو باید با خلایی که در درون داری، مواجه شوی. این خلا به هیچ وجه بد نیست، اتفاقا، بسیار زیباست…. تنهایی تو، بد نیست، با تنهایی خود انس بگیر، به تنهایی خود استعلا ببخش. اگر از خلا و تنهایی خود فرار کنی، زشت می شوند و تو را می آزارند. اگر در خلا و تنهایی خویش محو شوی، خلا و تنهایی نیز استحاله می یابند و به خلاقیت تبدیل می شوند. فقط کسی که تنهاست می تواند دوست بدارد. کسانی که نمی توانند تنها باشند. از عشق ورزیدن نیز عاجزند، زیرا عشق اینان، رنگ نیاز به خود می گیرد و از اصالت می افتد. عشقی که بر نیاز مبتنی ست، عشق نیست، عشقی که بر نیاز مبتنی ست، خواهان تملک معشوق است، زیرا به معشوق نیازمند است…”.