جنگ ها و بدن ها: نشانه تن در فرهنگ و سینمای پساجنگ ژاپن 1945 – 1965

جنگ ها سخت ترین انتقام خود را از بدن ها گرفته اند. خانه ها خراب شده اند، شهرها ویران شده اند، اما خانه و شهر و آجر و سنگ و چوب، به نحوی عینی و «غیرشاعرانه»، رنج نمی کشند. در پوست و استخوان و عضله ی شهر دردی نمی خزد. این بدن ها هستند که در جنگ ها رنج و درد را لمس می کنند. بدن ها بازسازی ناپذیرند، نه معماری و بناها و شهرها. تصاویر بدن هایِ تکه پاره شده، دست ها و پاهایِ قطع شده، چشمانِ از جای درآمده و بیمارستان هایِ شلوغ و پرزخم و عفونت نمود عینی رنج بدن ها در طوفان جنگ هاست. بدن ها بازتاب دهنده ی حقیقی تجربه ی جنگ اند؛ چه آن جا که به عنوانِ بدنِ فیزیولوژیک و فردی، واقعیت فراموش شده ی درد و معلولیت را حمل می کنند و چه آن جا که در بازی قدرت به نماد تبدیل می شوند. از منظرِ هر آن که در قدرت است، بدنِ سرباز مقدس شمرده می شود و بدنِ دشمن به حیوانیت و توده بودگی تقلیل پیدا می کند. درباره این کتاب بیشتر بخوانید