راه مهر، راز سپهر: نگاهی به رستم و اسفندیار (نمایشنامه)

اسفندیار افسوس که دوزخی می میری در پیشگاه نو آیینی!
رستم:نویی که فردا کهنه میشود!دادار را دل و جان شایسته است نه شمشیر…
اسفندیار:تبرت را بزن؛تو را با سخنان کریمان چه کار!او بد دین خورشید پرست،من خدا پرست را پند می دهی؟
(رستم به ناچار کمان را به زه می کشد)
رستم:به مهر به دادار به دادگر!به این زمین مقدس دیغم بود از مرگ اسفندیار!
اسفندیار:بزن…
رستم:ای زمین ای آسمان ای خورشید درخشان ای نسیمی که کاکل اسفندیار را شانه می زنی گواه باشید که رستم نخواست اسفندیار بکشد…