آب نبات تلخ

سوت قطار گلی را دگرگون کرد. یاد پدرش افتاد. همیشه قبل از حرکت قطار گلی را بر شانه می نشاند و در سالن انتظار برای یافتن آب نبات، آدامس به این طرف و آن طرف می برد. حالا پدرش در چه حالی بود؟قلب فشرده شد.”حالش خوب است؟ اگر مریض شود؟ اگر ناراحتی پیدا کند؟ چه کسی از او مراقبت می کند؟” همیشه از هجوم این تفکرات حالت خفقان پیدا می کرد. سرش به دوران افتاد. به دیوار لبه ی پل تکیه داد.عرق داغی بر پیشانیش نشست. از تماس باد زمستانی با دانه های عرق مورمورش شد. حرکت کرد.به خودش گفت: “بدبخت! خرده بورژوا! این خصلت ها عین کنه بهت چسبیده. تا کی می خوای بگی، پدرم! مادرم! خونه ام! زندگیم! تا کی می خوای اجازه بدی عواطف غیر پرولتری تورو تسخیر کنه!”