آرزوی زنبورک

زنبورک روی گُلی وسطِ باغ نشست. به آسمان پُرستاره نگاه کرد و گفت: «خدایا! توی دنیایی به این بزرگی، من خیلی کوچکم، می دانم.» بعد دست های ریزه میزه اش را بالا برد و گفت: «ولی خیلی دوست دارم یک کار بزرگ بکنم. یک کار مهم و قشنگ که از ته دل خوش حال باشم و بگویم من این کار را کردم.»