آغوش حروف آهسته آزادی

شادا، شادا. بیداد و بی هودگی… بر بادا، بادا که تا هست. این سپیده دم پروانه پرست. تو را به نور، تو را به رویا. تو را به راه بخواند، تو را که نه تاریکی، تو را که نه توهین. تو را که نه توفان حتی نتوانست…! گاهی یکی به روی و گاهی یکی به زیر، دنیا همین است دیگر: مهم نیست، شادا… تو. خس و خاشاک خستگی ناپذیر!