آهوانی: مجموعه داستان

صدای سنتور آیدا از بالا می­آمد، دیروقت شب بود و او
هم­چنان در شومینه شعله می­کشید، صدای سنتور که قطع شد،
کمی افسرده و آرام گفت: «به دخترت بگو بزند، نمی­دانی که این
صدا مرا تا کجاها می­برد.» گفتم: «می­خواهی بازهم از آن نقش
جادویی سنگ­نگاره­های کوه هزار بگویی؟» خندید و دیگر باره
شعله کشید: «به دخترت بگو بزند.»
گفتم: «می­خواهی باز هم مرا به میهمانی خورشید شاه ببری؟
و آن سرهای بریده­ی آویخته از کنگره­های قصر شاه؟ و یا که
بگذاری پرده­ای نور شوم و آرام از پشت شیشه­های رنگی
درهای هفت­دری، توی تالار بخزم و بیایم پهلویت سرسفره­ی
دختر شاه پریان بنشینم! نمک تعارفم کنی و…» خندید و گفت:
«به دخترت بگو بزند.» و آیدا هم­چنان می­نواخت. سردم شده
بود و دست­هایم روی شعله­های آتش می­رقصید. نمی­دانستم
که او آتش هم می­شود.