آوای حسرت

تو چه می ‍ دانی که در پشت این چهر? امروز من چه روزها و روزگارانی پنهان شده است: هر نگاه حسرت ‍ بار، هر آرزوی نداشته زخمی شد بر دلِ صدپاره و باقی ماند و شد آنچه که امروز هستم و تو نمی ‍ بینی! تو چه می ‍ دانی که حسرت ‍ های نشسته بر دل چگونه می ‍ تواند ساده ‍ ترین آدم ‍ ها را به راه ‍ های بی ‍ فرجام برَد با این خیالِ خام که میانبری هست، پنهانی تا مرا به آن مقصودِ دست ‍ نیافتنی برساند. شاید هم نمی ‍ دانی که خام ‍ دلان دست ‍ کم می ‍ گیرند روزگار و بازی ‍ هایش را به خیال آن که با ترفند و زرنگی به زمان و زمانه هم رو دست خواهند زد و یک ‍ شبه می ‍ رسند به آن ره صدساله غافل از آن که بازیگری به ‍ نام روزگار چون ما خوش ‍ خیالان، بسیار دیده است و خواهد دید و مجالی برای بازی و بازیگردانی به ما نمی ‍ دهد. گذشت، تا آن زخم ‍ های مانده بر دل تبدیل شدند به حسرت ‍ های فروخورده که نه صدایی دارند و نه آوایی ساکت و صامت، فقط بر دل می ‍ مانند.