آویشن قشنگ نیست

از مرگ من هشت سال می گذرد، هشت سال و سه ماه. بارها به این مرگ، لحظه احتضار و انعکاس وحشت در چشم هایم اندیشیده ام. می دانم که به آن سختی ها هم که می گفتند نبوده. اجل معلق که دیگر این حرف ها را ندارد. یک سنگ گرانیتی لبه پهن که از طبقه پانزدهم چسبش را ول می دهد یا یک دانه برنج دم نکشیده سبوس دار که بی هوا می جهد ته حلق هم همین کار را می کنند، گیرم با جان دادنی متفاوت.