اتاق روشنی که روزش می خوانند

در دو سال آخر حیات پرتلاطم جمهوری وایمار، اولین دولت دموکراتیک تاریخ آلمان، اگنس اگلینک، بازیگری میان سال، در خانه ای بزرگ در برلین زندگی می کند. شب سال نو است، خانه پر از مهمان است و همه، از داشتن امنیت خوشحال اند. اما این حس دوام چندانی ندارد: وحشت غلبه هیولای فاشیسم، این بار در هیئت حزب تازه تاسیس ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (نازی)، رفته رفته بر امیدها و دلخوشی ها سایه می اندازد وآینده پیش رو را غبارآلودمی کند.تونی کوشنر، با نام کامل آنتونی روبرت کوشنر،متولد 1956 نیویورک است. نمایشنامه نویسی را در دهه هشتاد میلادی آغاز کرد و از همان ابتدا از تئاتر اپیک برشت و رئالیسم آمریکایی تاثیر بسیاری گرفت.امید به احیای تئاتر اپیک کوشنر را واداشت اشکال پیشین را با عواطف پست مدرنیستی خود در هم آمیزد و ترکیبی حاصل کند که می توان نام ((تاریخ نگاری دراماتیک)) بر آن گذاشت. او در آثارش تکامل فرهنگی بشر را از زاویه فعالیت های سیاسی، اعتقادات مذهبی و آرمان های نئوسوسیالیستی روایت می کند . شاید بتوان اشتیاق کوشنر به استفاده از صحنه به مثابه ابزاری برای پیش کشیدن جدال های سیاسی_اجتماعی و همین طور توجه ویژه به نقش فعال مخاطب در فرآیند اجرا را وجوه اشتراک او با برشت دانست. او این نمایشنامه را هم براساس ((ترس و نکبت رایش سوم)) برشت نوشته است.مجموعه نمایشنامه های بیدگل، مجموعه ای منحصر به فرد از نمایشنامه هایی است که یا تا به حال به فارسی ترجمه نشده اند و یا ترجمه مجدد نمایشنامه هایی خواهد بود که از هر جهت لزوم ترجمه درباره آنها حس می گردد.