از سرد و گرم روزگار

سرنوشت به دنبالم بود؛ «چون دیوانه­ای تیغ در دست» به خلاف همسالانم،
تسلیم آن نشدم. هر غروب پاییز به بلندای تک­درخت تناور روستایمان
چشم به افق­های دوردست و بی­انتها کویر دوختم و به آواز درونم گوش
فرا دادم؛ آوازی که مرا به “انتخاب” فرا میخواند. پس انتخای کرد؛ فقر و
بی­پناهی را با شکیبایی تاب آوردم، از رنج و زحمت­کار شانه خالی نکردم،
سر در کتاب فرو بردم و بر همه­ی تباهی محیط اطرافم شوریدم…
این قصه­ی سر­گذشت من است تا 18 سالگی.