از پشت شیشه ها

دلم میخواست یک تیکه زمین داشتیم پونصد متر،یه جای با صفایی که آأم واثعا طبیعتو اونجا حس کنه،بعدش…دویست مترشو با سلیقه خودمون ساختمون میکردیم؛یه ساختمونی که پر از پنجره باشه با شیشه های رننگی که بوی درخت بده،بوی آفتاب بده،بعد بقیه زمین مونم گلکاری میکردیم،گلای مریم و اطلسی یه جوی آبم از میون گلا رد میشد خیلی خوبه،نه؟