تفکر متافیزیکی، زیبایی را نوعی ذات استعلایی میشمارد که در جهان متافیزیک وجود دارد و وظیفه انسان، تقلید، تبعیت یا بازنمایی.
فیزیکی آن است. رویکرد دیگر به زیبایی، رویکردی است که زیبایی را تنها رابطه چند سویه میان طبیعت و انسان وکنشهایی متقابل میان این دو میداند که
فرهنگ، در گستردهترین مهنای آن، زاییده آن کنشهاست. در این برداشت، زیبایی نه ذاتی بلکه حاصل «تناسب» هایی است کارکردی یا در دیدی گستردهتر،
حاصل نوعی سودمند است و از اینرو معنای آن متغیر و تابعی است از کارکرد اجتماعی یا روانی هنر.