اشتیاق: گوته در سلوک خلاقیت (زندگی نامه روان شناختی یوهان ولفگانگ فون گوته)

گوته در مسیر زندگی خلاق, سرگذشت پر فراز و نشیبی داشت. از تولدی دشوار تا وقتی که در هفتاد و چهار سالگی چنان به ورطه عشقی بی فرجام فروغلتیدکه بار دیگر همچون دوره بیست سالگی به فکر خودکشی افتاد. او نه فقط کودکی مستعد و شاعری محبوب و سیاستمداری بانفوذ, که در تمام زندگی اش انسانی سرگشته, پریشان و دردمند بود؛ پس کوشش برای شادمانی به انگیزه اصلی او برای زندگی بدل شد. کوته معتقد بود تحقیق خویشتن و زندگی خلاقانه بدون درد و محنت و مخاطره میسر نیست. از همین روست که می گفت: ( انسان مرارت نکشیده راه به جایی نمی برد). گوته این توانایی خاص را داشت که فشارهای روحی را تحمل و آنها را به رشدی خلاق تبدیل کند. شیوه ای که او توانست آلام و آرزهای خویش را به محرک های خلاق بدل کند, برای خواننده امروزی نیز می تواند سر چشمه الهام باشد. انسان قرن بیست ویکم نیز می توانند اززندگی و آثار گوته الگوی با ارزشی برای رسیدن به زندگی و آموختن هنر زیستن به دست آورند.