اما تو را، ای عاشق انسان! کسی نشناخت…

خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود
و ماه را ز بلندایش،به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من-دل مغرورم-پرید و پنجه به خالی زد
که عشق-ماه بلند من-ورای دست رسیدن بود
چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس می بافت،ولی به فکر پریدن بود