اندازه ی دیگری

اما نگاه کن، من یک آدم ام! چقدر لخت و پتی و تنها! چقدر بزرگ ام! چقدر تند حرکت می کنم! این همه استخوان و رگ و پی دارم. این همه مغز دارم. چقدر از خودم دورم ، از همین بدنم. نمی توانم مثل یک حلزون توی خودم جمع بشوم، توی لاک خودم، درش را لایه ای نازک بپوشانم و به خواب بروم، روزها و هفته ها. چه هستی نرم و شکننده ای!