اولیس کامران

در این داستان که به روایت راوی (اول شخص) بازگو می شود؛ راوی از خاطراتی سخن می گوید که بیانگر واقعیت های اجتماعی است. وقتی نیمه شب از خانه بیرون می زند خیسی آسفالت و دود سیگار و بخار نفس هایش درهم می آمیزد. در سرازیری خیابان اصلی زنی را می بیند که از دورتر می آید و در حال خود غوطه ور است. برای اینکه با او برخورد نکند خود را به کناری می کشد. زن به آهستگی از کنارش عبور می کند و او ترس را در زن می بیند؛ او با دیدن زن آن هم آن وقت شب به این نتیجه می رسد که واقعه ای شوم در راه است …