باب العبد

اکنون من درست در محل حمام کردن جن­ها ایستاده­ام؛ حتی اگر ظاهر شوند، از آن­ها ترسی ندارم. چرا؟ چون مطمئنم ظاهر نمی­شوند؟ یا چون حس کنجکاوی سراپای وجودم را فرا گرفته و بر غریزه­ی ترس و هراسم غلبه کرده است؟ به خدا قسم اگر راویان راست می­گفتند، جن­ها منتظر نمی­ماندند و نه جن­های عالم و نه غول سیاه لحظه­ای درنگ نمی­کردند و همه­شان اکنون به من حمله­ور می­شدند و تکه تکه­ام می­کردند. دارم فحش­تان می­دهم: لعنت به همه­ی شما، شماها واقعیت ندارید و حرفی بیش نیستید؛ خیال و افسانه ای که هیچ سند و مدرکی برایش نیست. آن­چه بر مادرم گذشت تنها در اثر یک بیماری بود و خدا شفایش داد، ولی من در این لحظه همه­ی شما را به مبارزه دعوت می­کنم. اگر راست می­گویید قوی­ترین جن­تان را بفرستید. شماها که هستید؟ مشتی دروغ که عده­ای دیوانه روایت­شان کرده­اند… .
اکنون من در محل حمام کردن شماها هستم و خاطرات گذشته در ذهنم باشتاب می­گذرند… .