باد اگر نرود نیست

علامت سوالی که این جای شعر کاشته امشما را به انتهای باغی دعوت می کندکه ضیافت تصاویر فراموش شده استآینه های قدیخودشان را پرت می کنند در آغوش هم هزار تکه آسمان روی چمن ها ریخته چراغ های رشته ای جشن را به مقصد نامعلومی ترک کرده اندمن مانده ام و پیراهنی بلندکه دنباله اش را روی آتش کشیده