فرض کنیم یکی را در خیابان می بینی و او با صدایی که به شدت بیانگر عواطف او است به تو می گوید عزیزترین دوستش را از دست داده است. می توانی بگویی: «نحوه ی ابراز احساسش به طور فوق العاده ای زیبا بود». فرض کنیم بعدش بپرسی: «این که من این فرد را تحسین می کنم چه شباهتی دارد با این که بستنی وانیلی بخورم و از آن خوشم بیاید؟» به نظر می رسد مقایسه ی آنها تقریبا منزجر کننده است (ولی می توانی آنها را با واسطه هایی به هم ارتباط دهی). فرض کن کسی بگوید: «ولی این نوعی لذت کاملا متفاوت است» اما آیا تو دو معنی از «لذت» به یاد داری؟ تو در هر دو موقعیت واژه ی واحدی را استفاده می کنی.