با شهرزاد در شب های کردستان (آنتولوژی داستان کوتاه کردستان ایران از آغاز تا امروز)

اوج جنبش ادبیات داستانی کردستان ایران، در سال های دهه ی 1370 بود که داستان نویسان مدرن و نواندیش ظهور کردند و داستان هایی آفریدند که با داستان های موفق ادبیات جهان پهلو می زند. نسل جدید نویسندگان کرد، راه های تازه تری را در عرصه ی داستان نویسی آزمودند. در نوشته های آنان، تعهد اجتماعی به آن مفهومی که در داستان های قزلجی دیده می شود، وجود ندارد. آن ها نویسنده های عصیان گری اند که علیه اندیشه ها و عادت های منجمد می شورند و با تازه ترین شیوه های داستان نویسی، به کاویدن لایه های پنهان ذهن و ضمیر انسان می پردازند و پرده از چهره ی مسخ شده ی انسان و اجتماع برمی دارند…
آقای «زیروبم» موسیقی دانی جوان بود و خانم «آرایش» که به تازکی دوره ی دانشکده ی هنرهای زیبا را به پایان رسانده بود واز بس متجدد بود تیرک حلقوی چوبین بی انتهایی را دنبال کرده و به ابتدای تمدن بشری بازگشته بود، بر این باور بود که زشتی و پلشتی، برترین نماد زیبایی است و به «زئوس» و «ونوس» هم سوگند می خورد که دروغ نمی گوید. او می گفت: «وقتی آدم وارد اتاقی می شه که توش همه چی منظم و مرتب، سر جای خودش قرار گرفته، حالش به هم می خوره.»
«شوریده » ی شاعر هم این سخن او را بسیار می پسندید و همیشه می گفت: «یه شعر طالب شما خانم آرایش…یه شعر درباره ی دختر خانمی که توی این برهوت بی ذوقی، مفهوم زیبایی رو درک می کنه.»