برفک

آن شب یک جمعه طبق عادت و قانون غذای چینی به دست جلو تلویزیون جمع شدیم. سیل ها را دیدیم و زمین لرزه ها و رانش ها و فوران آتشفشان ها. جمع جمعه های ما هیچ وقت تا این حد مشتاقانه به وظیفه اش دل نداده بود. هاینریش اخم نکرده بود، حوصله من سر نرفته بود. استفنی که با دعوای یک زن و شوهر در سریالی آبکی گریه اش در می آمد حالا با تمام وجود جذب تصاویر مستند فاجعه و مرگ شده بود، بابت خواست کانال را عوض کند و بگذارد روی شبکه ای که سریالی کمدی نشان می داد راجع به گروهی جوان با نژادهای گوناگون که می خواستند ماهواره های ارتباطی خودشان را بسازند. از حجم اعتراض ما وحشت کرد. ما در باقی لحظات ساکت بودیم و خانه هایی را نگاه می کردیم که اقیانوس می بلعیدشان و روستاهایی که زیر هجوم مواد مذاب خرد می شدند و می سوختند. هر فاجعه باعث می شد بیشتر بخواهیم، چیزی بزرگ تر، باشکوه تر، فراگیرتر.
.