با این که قدمت فلسفه و کندوکاو فلسفی به فلسفه یونان باستان می رسد، تنها در دو سده اخیر است که فیلسوفان به آموزش و پرورش توجه کرده اند. در سده نوزدهم، کانت و هگل توجه خود را به موضوعات فلسفی مربوط به آموزش و پرور معطوف ساختند. فلسفه آموزش و پرورش، به عنوان رشته ای مستقل، عمدتا برآیند آثار جان دیویی در سده بیستم بوده است. رویکرد فلسفی دیویی به آموزش و پرورش انتقاد از آموزش و پرورش سنتی را فراهم ساخت و باعث شکل گیری رویکردهای مختلف به فلسفه آموز و پرورش شد.
در این کتاب، برای نخستین بار، تحلیلی جامع و نقادانه از مبانی فلسفی آموزش بزرگسالان صورت گرفته است. این کتاب شش نظام عمده اندیشه آموزشی را _سعنی آموزش و پرورش لیبرال، پیشرفت گرایی، رفتارگرایی، انسان گرایی، رادیکالیستی و تحلیل مفهومی_ برای بررسی دیدگاه های مربیان برجسته و برنامه های اصلی و مداوم در آموزش بزرگسالان به دست می دهد.