بهشتی در خیال

مامان بدون فکر بدون اینکه به من نگاه کنه و صدای گریه هام رو بشنوه حرفاش رو می زد، آخرشم به عشق من می گفت یک عشق خاموش، به خاطرات شیرینم می گفت گرد و غبار… اما نمی دونست این عشق هرگز خاموش نمی شه… مامان هنوز نفهمیده بود من واسه عشق حاضرم جونم رو بدم، مامان نمی دونست من می خوام تا زمانی که نفس می کشم لحظه به لحظه ام بشه خاطره روزهای عشق کامیار.از کنار مامان بلند شدم، اشکام رو پاک کردم و روبه روش ایستادم…-این یک عشق خاموش نیست و هرگزم خاموش نمی شه، من کامیار رو فراموش نمی کنم و پا می زارم رو قوانین شماها…