به جست وجوی غزاله: نگاهی به قصه های غزاله علیزاده

این «داستانی زیستن و داستانی مردن» از مشخصه های سلوک غزاله نیز بود. این در حقیقت سلوک رؤیابینانِ تنهاست که مرگشان نیز یادآور دل مشغولی های همیشگی زندگی آنهاست… غزاله در داستان نویسی اش در حد مرگ و توان خود، به خلاقیتی وفادار و سرسپرده بود که انضباط را می طلبید. در مقابل، در حیات داستانی و معمولی اش بی انضباطی محسوسی بود… در این درگیری و دوگانگی، دومی سرانجام تکلیف اولی را هم روشن کرد. انسجام درون، انضباط خلاق را بر هم زد یا متوقف کرد. خلاقیت منضبط قربانی تناقض شد.