به چشم های هم خیره شده بودیم

چشم هایش را می بندد . نور لرزان چراغ قوه سایه ی مژه هایش را تا بالای ابروها گسترش می دهد ، و همچون بیشه ای هاشور زده ، روی پیشانی اش پخش می شود . پلک های بسته اش ، با آرامش خاصی دیده میشود . به خودم می گویم صورتش حالتی دارد که می توانم حدس بزنم پشت تاریکی آن پلک های بسته چه چیزهایی را می بیند ، چون گاهی سایه افکار درونی اش به پوست صورتش فشار می آورد و حالت هایی از درد و رنج .