تابستان خیس

پرده ی آخر از نمایش یک دوستی بیست ساله که برای دیدن آن، کامران افخم را از تهران به رامسر می کشاند. دیدار با دوستی از آن سال ها و گفت وگوهایشان زخم هایی را باز می کند که گذر زمان آن ها را التیام نبخشیده است. و تابستان با بیان آن رازها خیس ترین روزهای خود را تجربه می کرد…«…تمام نگاه زیبای عاری از تظاهر و دروغت که برای من سمبل عشق و مهربانی بود را اینجا و بر روی دفتر خاطرات ایام گذشته جرعه جرعه می نوشم. یادها و خاطره ها هیچ وقت در زندگی انسان گم نمی شوند. فقط شاید بنابر قوانین نانوشته ی روزگار گاه کمرنگ تر می شوند..»