مسئله عمده در فلسفه ی زمان معاصر چگونگی آشتی دادن دو چیز است: زمان آن گونه که در تجربه متجلی می شود (در قالب گذر رویدادها و تغییر دینامیک در تجربه) و زمان آن گونه که در علم به ما معرفی می شود (فیزیک مدرن زمان را به عنوان ترتیب استاتیک رویدادها، بدون گذشته، حال، یا آینده ای ذاتی، توصیف می کند). دیگر مسائل مربوط عبارت اند از سازگاری اختیار با تلقی علمی از زمان، دلیل جهت مندی ظاهری زمان و ارتباط میان علیت و زمان.